Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) και το Διεθνές Δίκτυο για την Πρόληψη της Κακοποίησης των Ηλικιωμένων (ΙΝΡΕΑ), έχουν αναγνωρίσει την κακοποίηση ηλικιωμένων ως ένα σημαντικό παγκόσμιο πρόβλημα το οποίο έχει παραμεληθεί και τείνει ακόμη και σήμερα να αποσιωπάται, σε αντιδιαστολή με το γεγονός της ολοένα αυξανόμενης δημογραφικής γήρανσης του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι Γιατροί του Κόσμου στα πλαίσια του προγράμματος «Επείγουσα Παρέμβαση για ηλικιωμένα άτομα άνω των 60» κατά τη περίοδο πανδημίας του Covid-19 έχουν έρθει σε επαφή και με άτομα τα οποία εξαιτίας της κατάστασης της υγείας τους αλλά και της αναγκαστικής συμβίωσης με άλλα άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος έχουν υποστεί κακοποίηση.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η κυρία Μ., 66 ετών, η οποία απευθύνθηκε σε μας για την παροχή φαρμάκων εν μέσω των μέτρων περιορισμού για την αποφυγή περαιτέρω εξάπλωσης του Covid-19. Όταν την επισκεφθήκαμε μας μίλησε για τη μοναξιά που βιώνει και την αγωνία που την είχε κυριεύσει σε ενδεχόμενο έκθεσης στον ιό. Ωστόσο, η ίδια δεχόμενη τη φροντίδα και το ενδιαφέρον μας για τις συνθήκες διαβίωσής της, ένιωσε ασφάλεια να μας μιλήσει για τη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που δεχόταν συστηματικά από τον πρώην σύζυγό της. Μια ανυπόφορη και βαθιά πληγωτική κατάσταση η οποία έληξε πριν τρία χρόνια με έντονο όμως το αποτύπωμα στο σώμα και στην ψυχή της. Όταν τη ρωτήσαμε για το πώς μπόρεσε να απαγκιστρωθεί από μια τέτοια κακοποιητική σχέση μας ανέφερε πως οι αντοχές της είχαν εξαντληθεί και πλέον το συναίσθημα του φόβου και της ντροπής που την κρατούσε από το να μην καταγγείλει την κατάσταση δεν ήταν πια τέτοιο ώστε να κλείσει τα φτερά της. Με τη βοήθεια κάποιων συγγενών της κατάφερε να απομακρυνθεί από το κακοποιητικό περιβάλλον και να μετακομίσει σε ένα πιο ασφαλές σημείο. Στη παράκλησή της «ΜΗ ΜΕ ΞΕΧΝΑΤΕ», υποσχεθήκαμε να είμαστε παρόντες και διαθέσιμοι. Πλέον, υποστηρίζεται ψυχολογικά σε μια προσπάθεια να αφηγηθεί την ιστορία της με ένα πιο θετικό και ενδυναμωμένο τρόπο ενώ ταυτόχρονα καλύπτεται στο κομμάτι παροχής των αναγκαίων φαρμάκων. Εν κατακλείδι, κρίνεται απαραίτητο να δημιουργηθούν και να ενισχυθούν οι πολιτικές που προωθούν το σεβασμό των δικαιωμάτων των ηλικιωμένων και να τους παρέχονται τα εργαλεία για να συνεχίσουν να είναι ενεργοί και αυτόνομοι πολίτες. Ας επιτρέψουμε ως κοινωνία και ας δώσουμε τη δυνατότητα στους ηλικιωμένους ανθρώπους να ζήσουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, διασφαλίζοντας τόσο την ποιότητα ζωής όσο και το σεβασμό στην προσφορά και στην προσωπικότητα του ατόμου τους.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •