Σε εποχές τόσο μεγάλης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, όπως οι σημερινές που βιώνουμε στην πατρίδα μας , οι πλέον ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, οι πιο φτωχοί και περιθωριοποιημένοι βρίσκονται στον κίνδυνο του απόλυτου αποκλεισμού, της πιο ακραίας ένδειας. Όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα – το δικαίωμα στην τροφή, στην εργασία, στην υγειονομική περίθαλψη και στη στέγαση – είναι βαρύνουσας σημασίας για τον φτωχό πληθυσμό.

Βλέπετε η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός συνδέονται άμεσα με τις διακρίσεις, την άνιση πρόσβαση σε πόρους και ευκαιρίες, τον κοινωνικό και πολιτισμικό στιγματισμό. Παράλληλα παρακωλύουν τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή, τη δυνατότητά τους να επηρεάσουν τις πολιτικές που τους αφορούν και την προσφυγή τους σε ένδικα μέσα για την αποκατάσταση της αδικίας. Φτώχεια δεν σημαίνει μόνο ανεπαρκή εισοδήματα και υλικά αγαθά, αλλά και έλλειψη πόρων, ευκαιριών και συνθηκών ασφάλειας, έλλειψη που υπονομεύει την αξιοπρέπεια και κάνει τους φτωχούς ακόμη πιο ευάλωτους. Η φτώχεια έχει να κάνει επίσης με την εξουσία: καθορίζει το ποιος την ασκεί και ποιος όχι, τόσο στη δημόσια ζωή όσο και στην οικογένεια. Το να φτάσει κανείς στην καρδιά του σύνθετου πλέγματος των σχέσεων εξουσίας στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο είναι κρίσιμης σημασίας για την κατανόηση και αντιμετώπιση παγιωμένων μορφών διακρίσεων, ανισοτήτων και αποκλεισμών που καταδικάζουν τα άτομα, τις κοινωνίες και τους λαούς σε πολλές γενιές φτώχειας. Σε τελική ανάλυση η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός έχει να κάνει με την ίδια την δημοκρατική λειτουργία…

Πρόσφυγες, μετανάστες, νόμιμοι και μη, μακροχρόνια άνεργοι, άστεγοι, Ρομά και νεόπτωχοι βρίσκονται σήμερα πέρα από το φάσμα μιας βαθιάς και μόνιμης φτώχειας μπροστά στον κίνδυνο, ενός πολλαπλού και πολύπλευρου κοινωνικού αποκλεισμού που έχει όλα τα στοιχεία μιας ανθρωπιστικής κρίσης Σε τόσο δύσκολους καιρούς, το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια, δεν είναι πλέον ούτε αυτονόητο, ούτε προφανές ούτε αυταπόδεικτο. Αυτό ακριβώς το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα έχουμε υποχρέωση γιατροί και νοσηλευτές, να υπερασπιστούμε. Όχι μόνο με τη δράση και τη φυσική μας παρουσία αλλά και δυναμώνοντας τη φωνή μας, και οπλίζοντας τις προσπάθειες μας με τα απαραίτητα ερευνητικά και θεωρητικά εφόδια. Γιατί ”ταπεινοί και καταφρονεμένοι” δικαιούνται ίδιο ενδιαφέρον, αντίστοιχη φροντίδα, ισότιμη μέριμνα. Αυτή είναι , πέρα από την καθημερινή μας δράση μας η νέα πρόκληση για την Οργάνωσή μας. Αφενός να συγκεντρώσει, αναλύσει και εκθέσει όλα εκείνα τα στοιχεία που συνιστούν όψεις του κοινωνικού αποκλεισμού όπως τον βιώνουν οι χιλιάδες ασθενείς μας στα Πολυϊατρεία μας , αλλά και επιπρόσθετα να αποτελέσει «εργαλείο» δουλειάς για όσους, όπως οι Γιατροί του Κόσμου είκοσι χρόνια τώρα, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Σε αυτούς τους τελευταίους και στον άνισο καθημερινό αγώνα τους για επιβίωση αφιερώνεται η προσπάθεια αυτή.

Νικήτας Κανάκης
Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •